Helen Slater

Την περασμένη εβδομάδα είδα για μια ακόμη φορά (σε μεταμεσονύχτια προβολή στο Mega) τo Τhe Legend Of Billie Jean και ξαναθυμήθηκα τόν παιδικό μου έρωτα, την Helen Slater κι επειδή έχω όρεξη για λίγη 8ο's ανεμελιά θα κάνω ένα μίνι αφιέρωμα.

Γενήθηκε ένα κρύο πρωινό του Δεκέμβρη του 63 στο Long Island της Νέας Υόρκης και από μικρή έδειξε την κλίση της προς την υποκριτική τέχνη, λαμβάνοντας μέρος σε παιδικές εκπομπές και παιδικές παραστάσεις. Το πέρασμά της στον κινηματογράφο έγινε με την ταινία Supergirl, ενσαρκώνοντας τον ομόνυμο ρόλο(από νωρίς στα βαθιά). Η Ηelen αμέσως απέδειξε πόσο επαγγελματίας είναι καθώς έκανε αρκετές θυσίες για να παίξει τον ρόλο (πήρε κιλά και έκανε εξαντλητική γυμναστική) και μάλιστα έκανε μόνη της κάποια από τα stunts. H ταινία πλέον βλέπεται σαν μια τελείως camp εϊτίλα και έχει την πλάκα της (διάλογοι τραβηγμένοι απο τα μαλλιά και μια απολαυστικά υστερικιά Faye Dunaway στον ρόλο της κακιάς μάγισας).

Στην επόμενη ταινίας της, Τhe Legend Of Billie Jean, παίζει μια δυναμική έφηβη, την Billie Jean, η οποία μπλέκεται άδικα σε μια άσχημη κατάσταση και αναγκάζεται να φυγαδευτεί μαζί με τον αδερφό της (τον Christian Slater που είναι και στην πραγματικότητα αδεφός της) και δυο φίλες της (η μια από αυτές είναι η συμπαθητική Υerdley Smith, κατά κόσμον Lisa Simpson). Στον δρόμο της μπλέκονται η αστυνομία, ο γιος του γερουσιαστή και τα μίντια, τα οποία την ηρωποιούν στα μάτια της νεολαίας, μετατρέποντάς την σε σύμβολο(κάτι σαν σύγχρονη Jean d'arc). Η ταινία είναι ένα τυπικό χαζοteen movie με καρδιά και μήνυμα και βλέπεται ευχάριστα(ειδικά στις 4 τα ξημερώματα).

τα αδερφια Slater σε μια αποθέωση της αμερικάνικης white trash ραθυμίας

Εκτός από αυτές τις δύο πολύ επιτυχημένες ταινίες, η Helen Slater δεν έχει να επιδείξει τίποτα εξίσου επιτυχημένο. Αρκέστηκε σε δευτεραγωνιστικούς ρόλους σε ταινίες μεγάλων στούντιο και σε περάσματα από τηλεοπτικές σειρές. Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι δεν περίσσευε και γι'αυτήν μια θέση στο χολυγουντιανό σταρ σύστεμ. Όχι τίποτα άλλο, μας έμεινε και αμανάτι ο αδερφός της...

Darkbeat - An Electro World Voyage

To post αυτό απευθύνεται στους λάτρεις της ηλεκτρονικής μουσικής κια όχι μόνο. Το Darkbeat: An Electro World Voyage είναι ένα υπερπλήρης ντοκυμανταίρ, που περιγράφει το παρελθόν, τo παρόν και το μέλλον της ηλεκτρονικής μουσικής, μέσα από ιστορίες και συνεντεύξεις γνωστών dj και μουσικών παραγωγών του είδους. Φυσικά δεν λείπουν οι αναφορές σε ιερά τέρατα, όπως ο Man Parrish, ο Afrika Bambatta και οι Kraftwerk(θα ήταν αδύνατο να λείπουν.

Η σκηνοθέτις του ντοκυμανταίρ Iris B. Cegarra (βενεζουελοαμερικάνικης καταγωγής, πρόκειται για την τρίτη της ταινία, η ξανθούλα στην φωτό), μας μεταφέρει σε πολλές γωνιές της γης, σε μέρη όπου αυτή η μουσική σκηνή ανθεί (Η.Π.Α. U.K., Ολλανδία, Ιαπωνία, Γαλλία κ.λ.π.), αναζητώντας παράλληλα της ρίζες της electronica και τα κοινωνικά φαινόμενα που την περιστοιχίζουν. Πέρα από τις συνεντεύξεις και τις εξιστορήσεις, το οπτικό μέρος της ταινίας είναι καταπληκτικό, καθώς είναι διανθισμένο με φοβερά γραφικά και animation. Όσο για το ηχιτικό και μουσικό κομμάτι της μπορείτε να φανταστείτε...

Η ταινία έχει ταξιδέψει σε διάφορα κινηματογραφικά και μουσικά φεστιβάλ. Μακάρι να την δούμε κι εδω (το φεστιβάλ ντοκυμανταίρ Θεσσαλονίκης πλησιάζει), αλλιώς σε dvd, όταν κυκλοφορήσει. Βεβαίως υπάρχει πάντα και άλλος τρόπος για να φτάσει στα χέρια σου μια ταινία....

Bonus το βίντεο-κλιπ που σκηνοθέτησε η Iris B. Cegarra για το τραγούδι Hold Me So Tight της Sally Shapiro (μεγάλη ανακάλυψη της περυσινής χρονιάς).

Zero Woman

O τίτλος προδιαθέτει για κάτι το εντελώς προσβλητικό για το γυναικείο φύλο, όχι όμως(αν και λίγο σεξισμό δεν θα τον αποφύγουμε). Στην πραγματικότητα πρόκειτε για μια σειρά ταινιών που μας έρχεται από την Ιαπωνία (πάλι;). Το 1974 γυρίστηκε η πρώτη ταινία Zero Woman - Red Handcuffs, με πρωταγωνίστρια μια από τις πιο σέξυ ηθοποιούς της δεκαετίας 70, η Miki Sugimoto (μεγάλες επιτυχίες). Το στόρυ αναφέρεται στην αστυνομικίνα Rei, η οποία είναι μέλος της μυστικής υπηρεσίας Zero Division του Tokyo PD και αναλαμβάνει undercover αποστολές παίζοντας το δόλωμα, βάζοντας τα με ναρκέμπορους και νταβατζήδες (τρώει πολύ ξύλο αλλά στο τέλος, φυσικά, θριαμβέυει). Στον πόλεμο εναντίον της διαφθοράς έχει ένα ιδιότυπο οπλοστάσιο, που αποτελείται από σέξυ κόκκινα γκατζετάκια με ποιο kinky τις κόκκινες χειροπέδες του τίτλου. Όλα αυτά την κάνουν μια θυλυκή εκδοχή του James Bond ή αν θέλετε μια γιαπωνέζα Modesty Blaise.

Η ταινία είχε τεράστια επιτυχία, καθώς περιείχε άφθονη βία και γύμνια (nudity). Παρ'όλα αυτά χρειάστηκε να περάσουν 20 περίπου χρόνια για να γυριστεί (σε βίντεο) η άτυπη συνέχεια. Το Zero Woman 2 κράτησε όλα τα κάλα χαρακτηριστικά του πρώτου φιλμ (ξέρετε αίμα, βυζιά και σέξυ πρωταγωνίστρια). Κατάφερε έτσι να γίνει το βίντεο χιτ της χρονιάς με τις περισσότερες ενοικιάσεις. Ακολουθήθηκε έτσι από πολλές συνέχειες, εξίσου επιτυχημένες (εισπρακτικά, γιατί καλλιτεχνικά....).

Giovanotti Mondani Meccanici (GMM)

Η Giovanotti Mondani Meccanici ήταν μια από τις πρώτες ευρωπαϊκές εταιρίες πολυμέσων (με έδρα τη ν Ιταλία φυσικά), που ασχολήθηκε ήδη από τις αρχές της δεκαετίας 80 με το computer graphic design, ενσωματώνοντάς το σε art installations σε διάφορες εκθέσεις. Το 2004 έκαναν μια αναδρομική έκθεση των 20 χρόνων της πορείας τους (1984-2004).


Βασικά μέλη της ήταν οι Maurizio Dami, Antonio Glessi και Andrea Zingoni. Φυσικά συνεργάστηκαν με πάρα πολλούς καλλιτέχνες. Μια από τις πιο διαρκείς και αξιομνημόνευτες συνεργασίες τους ήταν αυτή με τον θρύλο της ηλεκτρονικής μουσικής Alexander Robotnik. Μαζί συνέθεσαν συνοδευτική μουσική για τα έργα τους, καθώς και αυτόνομα μουσικά κομμάτια (το άλμπουμ είχε κυκλοφορήσει σε 7000 αντίτυπα και αξίζει πλέον αρκετά ευρώ).

Τα πρώτα τους βίντεο σήμερα φαίνονται εντελώς πρωτόγονα και θυμίζουν γραφικά παλιού ηλεκτρονικού παιχνιδιού στο Atari. Φυσικά με τα χρόνια, μαζί με την εξέλιξη της τεχνολογίας, εξελίχθηκαν και αυτοί αρκετά. Παρακάτω μπορείτε να δείτε ένα από τα πρώτα τους βίντεο (L'Attesa, η γνώση ιταλικών δεν κρίνεται απαραίτητη για να το απολαύσετε). Ξεπερασμένες τεχνικές, αλλά η μουσική και η κυβερνοπάνκ εικονογραφία(οι εικόνες μοιάζουν με storyboards κάποιας φανταστικής ταινίας) το κάνουν να θυμίζει έντονα το Blade Runner, ακόμα και το Μatrix.

PART 1

PART 2

Εδώ μπορείτε να βρείτε περισσότερες δουλείες τους.

Kim Cattrall

Όλο το Sex And The City ήταν στημένο πάνω στην Sarah Jecsica Parker και το πως θα πει η ηρωίδα που ενσαρκώνει την γαμάτη ατάκα την σωστή στιγμή (πραγματικά ολόκληρα σενάρια κάποιον επεισοδίων έχουν στηθεί πάνω σε μια ατάκα της). Παρ' όλα αυτά ο χαρακτήρας που ξεχωρίζει είναι αυτός της ακατάσχετα σεξουαλικής Samantha, την οποία ενσαρκώνει εντελώς αβίαστα η φοβερή και τρομερή Kim Cattrall.

Η Κim έκανε το ντεπούτο της στο πλευρό της Isabelle Huppert υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Otto Preminger(στην ταινία Rosebud 1975) και υπήρξε σταρ και πρωταγωνίστρια σε πολλες μεγάλες παραγωγές κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 80, την εποχή που η Sarah Jesica Parker είχε τυποποιηθεί στο ρόλο του σαχλοκούδουνου. Η καριέρα της βεβαίως απογειώθηκε με το Sex And The City. Με όλη αυτήν την φήμη που απέκτησε της δόθηκε η ευκαιρία να γίνει και συγγραφέας. Έχει εκδώσει τρία βιβλία (όπου δίνει συμβουλές σεξουαλικού περιεχομένου) και μάλιστα ένα από αυτά (Sexual Intelingence) αποτέλεσε την βάση ενός ντοκυμαντέρ, στο οποίο χρημάτισε και παραγωγός.

Αλλά ποιος ο λόγος ύπαρξης ενός αφιερώματος στην Kim Cattrall;;; Είναι πολύ απλό, πρωταγωνιστεί σε τρεις αγαπημένες ταινίες από την δεκαετία 80, τότε που το βίντεο έπαιρνε φωτιά. Στην αρχετυπική σεξοκομωδία με μαθητές Porky's, στην πιο διασκεδαστική ταινία του John Carpenter (Big Trouble In Little China) και στην καταπληκτική αισθηματική κομεντί Mannequin, όπου παίζει μία κούκλα βιτρίνας που ζωντανεύει. Τρία απόλυτα guilty pleasures (ελάτε τώρα, παραδεχτείτε το).

Porky's

Big Trouble In Little China

Mannequin

Teeth

Ίσως μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της χρονιάς που μας έρχεται. Η Dawn O' Keefe (Jess Weixler) είναι μια προβληματισμένη και καταπιεσμένη έφηβη (δηλαδή παρθένα). Έτσι γίνεται εύκολο θύμα για τα πειράγματα των αγοριών στο σχολείο και του ετεροθαλή ψυχάκια αδερφού της. Αυτό όμως δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά της, καθώς κάποια στιγμή ανακαλύπτει ότι ο κόλπος της έχει κοφτερά δοντάκια!

Το στόρυ της ταινίας βασίζεται σε έναν πολύ διαδεδομένο αστικό μύθο (vagina dentata), που παίζει με τον μεγαλύτερο φόβο των αρσενικών, τον ευνουχισμό κατά την διάρκεια του σεξ. O μύθος αυτός έχει πολύ βαθιές ρίζες στην παράδοση και στην μυθολογία διάφορων λαών. Η πιο γνωστή περίπτωση είναι ένας μύθος των ιθαγενών της Αμερικής που θέλει ένα ψάρι να κατοικεί μέσα στο κόλπο της Τρομακτικής Μητέρας Θεάς, μέχρι που μια μέρα ήρθε ένας ηρωικός νέος, ο οποίος κατάφερε να σπάσει όλα τα δόντια του ψαριού, έκτός από ένα που έγινε η κλειτορίδα της θεάς. Ένας άλλος μύθος που έρχεται από την Ιαπωνία θέλει έναν κακό δαίμονα να έχει καταλάβει το κόλπο μιάς γυναίκας και να δαγκώνει όποιον τον 'ενοχλεί', ένας έξυπνος νέος όμως αποφάσισε να φτιάξει έναν μεταλικό δονητή, για να κοροιδέψει τον δαίμονα και έτσι έγινε. Δάγκωσε το σίδερο και εσπάσαν όλα τα δόντια του. Eπίσης ο συγκεκριμένος αστικός μύθος έδωσε μια καταπληκτική ιδέα σε μια δαιμόνια αμερικανίδα, η οποία δημιούργησε ένα είδος διαφράγματος με δόντια, για να φοβίσει έτσι τους επίδοξους βιαστές, αν και άνετα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και για λόγους εκδίκησης...

Το Tagline της ταινίας τα λέει όλα : Every Rose Has Its Thorns

Η ταινία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο φεστιβάλ του Sundance συμμετείχε στο πανόραμα του 51ου φεστιβάλ Βερολίνου. Βγαίνει στις αμερικάνικες αίθουσες στις 18 Γενάρη και ελπίζουμε να έρθει και στα μέρη μας. Ήδη γίνεται ντόρος, καθώς έχουν επιστρατευτεί όλα τα ηλεκτρονικά μέσα για την προώθηση της ταινίας (myspace, site κ.τ.λ.).

Η Πιο Κακόφημη Ταινία Όλων Των Εποχών(sic)

Δεν θα μπορούσε παρά να προέρχεται από την Ιαπωνία, η σειρά ταινιών με τον γενικό χαρακτηρισμό Guinea Pig Movies (στα γιαπωνέζικα giniipiggu). Ο 'μύθος' ξεκίνησε το 1985 από τον Satoru Ogura (ο οποίος πολύ αργότερα χρημάτισε και παραγωγός στο Pistol Opera του Seijun Suzuki!). Γυρισμένο σε video (όπως και όλες οι υπόλοιπες ταινίες της σειράς), χωρίς τίτλους αρχής και τέλους, διάρκειας μόλις 45 λεπτών(ευτυχώς), περιγράφει (με γραφικότατο τρόπο) τον βασανισμό/διαμελισμό ενός κοριτσιού από μια παρέα αγοριών.

Το απόγειο όμως της αρρώστιας είναι η δεύτερη ταινία της σειράς (και εκεί αναφέρεται ο τίτλος), το λεγόμενο 'Flowers Of Flesh And Blood', του Hideshi Hino, ακόμα και ο Δημήτρης Κολιοδήμος την έχει χαρακτηρίσει άρρωστο και εμετικό σκουπίδι. To υποτυπώδες στόρυ θέλει έναν τύπο ντυμένο σαμουράϊ να απαγάγει μια κοπέλα, να την δένει σε ένα κρεβάτι και να την τεμαχίζει σιγά-σιγά με διάφορους τρόπους (όλα αυτά τα βλέπουμε σε όλο τους το μεγαλείο και με κάθε λεπτομέρεια). Στο τέλος (φυσικά) τρώει διάφορα κομμάτια της.

Στα τέλη της δεκαετίας του 80 η ταινία πέρασε τον Ειρηνικό και έκανε την εμφάνισή της στα κάτω ράφια διάφορων βίντεοκλαμπ. Για πολλά χρόνια κυκλοφορούσε σε φθαρμένες κόπιες, που όποιος τις έβλεπε, πίστευε πως παρακολουθούσε ένα αυθεντικό snuff movie (ξερετε τωρα). Μεταξύ τους και το industrial συγκρότημα Skinny Puppy, που έγραψε το τραγούδι(?) 'Τhe Mourn' για την ταινία και αργότερα χρησιμοποιούσε κομμάτια της στα live show.

Η φήμη της ταινίας απογειόθηκε από ένα περίπου γελοίο περιστατικό(κατά την άποψη των splatterάδων πάντα). Μια κόπια έπεσε στα χέρια του Charlie Sheen, o oποίος πίστεψε ότι τα όσα έβλεπε ήταν αληθινά, έτσι ήρθε σε επαφή με το FBI για να ερευνήσουν το θέμα και να απαγορέψουν την παραιτέρω προβολή και κυκλοφορία των ταινιών αυτών.

Μέρος της αρνητικής της φήμης το χρωστάει στον γιαπωνέζο serial killer Tsutomu Miyazaki(στην φωτό παρακάτω), ο οποίος είχε δηλώσει ότι ήταν η αγαπημένη του ταινία και μάλιστα την αντέγραψε σε έναν από τους πραγματικούς φόνους που διέπραξε.

Πρόσφατα όλη η σειρά επανακυκλοφόρησε σε DVD. Σε ένα από αυτά υπάρχει ένα κατατοπιστικό (και ανακουφιστικό...) Making Of, το οποίο έδωσε οριστικό τέλος στις φήμες που κυκλοφορούσαν τόσα χρόνια. Τα εύσημα στους υπεύθυνους για τα Special Effect λοιπόν.

Όποιος έχει όρεξη να δεί το trailer της ταινίας ιδού:

Αγαπάμε Simone Simon

Από τις πιο αγαπημένες σταρ του παλιού Χόλυγουντ (αν και γαλλικής καταγωγής). Ιδανική γατούλα (με κοφτερά νυχάκια) στο Cat People του Jacques Tourneur.

Robocop και Marx

H ταινία Robocop(1987) είναι σίγουρα γνωστή σε όλους. Μια φουρουριστική περιπέτεια, με έναν (κατά την γνώμη μου) απολύτως μαρξιστικό πυρήνα.

.

Ο πρωταγωνιστής (Paul Weller) είναι ένας αστυνομικός, που κάποια στιγμή μπλέκει σε μια κωλοκατάσταση και δολοφονείτε άγρια και σαδιστικά (μην ξεχνάμε ότι σκηνοθετεί ο

Paul Verhoven). Πέφτει στο καθήκον. Οι εργοδότες του όμως, που στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι το ίδιο το κράτος(πίσω από το οποίο κρύβεται μια τεράστια πολυεθνική εταιρία), δεν τον αφήνει να αναπαυτεί εν ειρήνη και κυρίως χωρίς να πάρει άδεια από κανέναν, το ανασυναρμολογεί τοποθετώντας μέσα του μηχανικά εξαρτήματα, μετατρέποντάς τον έτσι σε ένα άβουλο και προγραμματισμένο ρομπότ, που το μόνο 'δικαίωμα' που έχει έναι να εκτελέι εντολές.

.

Έχουμε απόλυτη ισοπέδωση της προσωπικότητας, την καταπάτηση των πρωσοπικών ελευθεριών του πρωταγωνιστή. Η ίδια του η ύπαρξη θυσιάζεται στο βωμό της αποτελεσματικότητας και των αναγκών του συστήματος.

Τελικά υπερισχύει το ανθρώπινο στοιχείο, για να έχουμε έτσι και τις υπαρξιακές/ανθρωπιστικές πινελιές και θέματα βιοηθικής που υπάρχουν σε όλα τα φιλμ Ε.Φ. που βγάζει το Hollywood.

.

Σκεφτείτε, αν ο ήρωας δεν ήταν μπάτσος (cop), δηλαδη ένα πιονι του συστήματος, και ήταν, ας πούμε, ένας απλός εργάτης (Roboworker) ο οποίος σκοτώνεται σε ατύχημα στην δουλειά και τα αφεντικά του αποφασίζουν να το αναστήσουν μετατρέποντάς τον σε ρομπότ, αγνοώντας την ατομικότητά του και την οικογένειά του. Τότε οι μαρξιστικές προεκτάσεις θα ήταν σίγουρα πιο εμφανείς.

.

Άλλωστε είναι περίπου πραγματικότητα, οι αστυνομικοί αντιμετοπίζονται από την εκάστοτε εξουσία σαν άβουλες μηχανές. Η ταινία Robocop είναι περίπου προφητική, παραμένει βεβαίως στην επιφάνειά της μια καλογυρισμένη (είναι η αλήθεια) macho περιπέτεια γεμάτη κλισέ.

Serge Gainsbourg : Histoire De Melody Nelson

Τα λόγια είναι περιττά, τι να πω τώρα (ποιος εγώ) για τον μεγάλο καλλιτέχνη/pevert Serge. Αγαπημένο το Historie De Melody Nelson, ένα κόνσεπτ άλμπουμ που αναφέρεται, όπως λέει και ο τίτλος, στην ιστορία της μικρής Μέλοντυ Νέλσον (την ενσαρκώνει τέλεια η Jane Birkin), η οποία μπλέκεται σε περίεργες καταστάσεις, τις οποίες μας αφηγείται με κινηματογραφικό και γλαφυρό τρόπο ο Gainsbourg, αφήνοντας τεράστιο χώρο στην φαντασία του ακροατή να λειτουργήσει αυτόνομα.

Η ιστορία ξεκινάει με τον απρόσωπο πρωταγωνιστή (ο ίδιος ο καλλιτέχνης?) να οδηγάει μες την νύχτα μια Rolls Royce. Παραλίγο να χτυπήσει μια κοπέλα. Αυτή χάνει την ισσοροποία της, πέφτει από το ποδήλατό της και έτσι όπως προσγειώνεται χάμω στην γη, σηκώνεται η φούστα της και έτσι εκτίθεται μπροστά στα μάτια του η λευκή της κυλότα. Της ρωταέι το όνομά της, Μέλοντυ του απαντά, Μέλοντυ Νέλσον. Ανεβαίνει στο αυτοκίνητό του και ξεκινά, φυσικά την ερωτεύεται σε δευτερόλεπτα. Καταλήγουν σε ένα ξεχασμένο μπαρόκ-ροκοκό ξενοδοχείο, όπου την κάνει δική του. Τα μπρούτζινα γυμνά αγάλματα της Αφροδίτης και της Σαλώμης παρατηρούν σιωπηλά την αντανάκλαση των δύο εραστών στους καθρέπτες του ταβανιού. Τώρα όμως θέλει να επισκεφθεί ξανά τον ουρανό. Ανεβαίνει σε ένα αεροπλάνο, αλλά χαλάει ο αυτόματος πιλότος και έτσι συντίβεται κάπου στην ζούγκλα της Νέας Γουινέας, κανείς δεν την ξαναείδε και μόνο ο πρωταγωνιστής πρόφτασε να την αγκαλιάσει στα 14 καλοκαίρια και τους 15 χειμώνες που έζησε.

Ας αφήσω όμως το ίδιο το Serge να σας διηγηθεί την ιστορία του, μέσα από τα φιλμάκια που γυρίστηκαν ειδικά για την γαλλική τηλεόραση, τον δεκέμβρη του 1971, από τον τηλεσκηνοθέτη Jean-Christophe Averty. Toυς στίχους/διαλόγους μπορείτε να τους βρείτε μεταφρασμένους στα αγγλικά εδώ.

1. Melody

2. Ballade de Melody Nelson

3. Valse de Melody

4. Ah! Melody

5. L'hôtel particulier

6. En Melody

7. Cargo Culte